Ipak, neretko se termin Zlatibor dovodi u vezu primarno sa planinom, a ne ovim gradskim naseljem, odnosno okrugom.

Uzevši u obzir da je to jedna od često posećivanih planina na teritoriji naše zemlje, to se u ponudi nalaze jeftini apartmani Zlatibor, zatim smeštaj u hotelima različite kategorizacije i mnogi drugi tipovi smeštaja, tako da gosti čak mogu iznajmiti i celu kuću, odnosno vikendicu na ovoj srpskoj planini.

Planina zlata vredna

Poznato klimatsko lečilište, planina Zlatibor je takođe i park prirode. Široka oko 20 i duga oko 55 km, ova planina zauzima površinu od oko 1 000 kvadratnih kilometara.

Vrh Tornik, koji se nalazi na 1496 m nadmorske visine smatra se najvišim na ovoj planini.

Ne samo da je Zlatibor kao planina atraktivan, nego ništa manje nije atraktivna ni njegova okolina, uzevši u obzir da se kao istočna i južna granica planine Zlatibor navode vode reka Uvac i veliki Rzav, a u blizini je i selo Mokra Gora, kao i Jablanica.

Na Zlatiboru se nalazi u muzej na otvorenom Staro selo Sirogojno, ali i mnoge druge atrakcije, pa nije mnogo čudno što brojni turisti žele upravo da na ovoj planini odmaraju i u toku leta i u toku zime, ali i generalno u toku godine. Tada se obično traže jeftini apartmani Zlatibor, posebno što je dobro poznato da cena smeštaja u samom srcu ove planine može da bude i prilično visoka.

Kratka priča o Zlatiboru

Smatra se da pojam Zlatibor potiče od dve reči, zato što su u davna vremena, kada su se na područje ove srpske planine doselili ljudi iz Hercegovine i Crne Gore često hvalili bogatom borovom šumom, koju su tamo zatekli. Ostalo je predanje da su oni u razgovoru često pominjali rečenicu: „ Zlatan je to bor! “, te se smatra da je od toga nastao i termin Zlatibor.

Naravno da postoji još nekoliko sačuvanih predanja, a jedno od njih je vezano upravo za zlatni bor, latinskog naziva Pinus Silvestris Variegata Zlatiborica. Danas je taj zlatni bor zvanično pod zaštitom državnih institucija i trenutno ga ima samo u selu Negbina u Zlatiborskom okrugu.

Bilo kako bilo, nema sumnje da je u pitanju zlatna planina, prosto zato što mnogima nudi mogućnost da uživaju u svim njenim lepotama tokom cele godine. Jeftini apartmani Zlatibor takođe privlače pažnju turista, jer se radi o smeštaju koji nudi sve benefite, a u isto vreme ne košta toliko puno, kao što bi koštao smeštaj u centru ove planine.

I na kraju, da li postoje jeftini apartmani Zlatibor?

Pitanje koje često postavljaju turisti kada odluče da posete ovu planinu sasvim je logično, budući da se radi o jednoj od najposećenijih destinacija na području naše zemlje i da se zna da su cene na Zlatiboru znatno više nego u drugim gradovima širom naše zemlje, čak ponegde više i nego u Beogradu, koji je prestonica.

Baš zato se turisti sa pravom pitaju da li zaista postoje jeftini apartmani Zlatibor ili je to samo još jedan od marketinških trikova da se gosti privuku.

Naravno da uopšte nije zahvalno komentarisati ni pitanje, a ni davati odgovor na njega, jednostavno zato što se dovodi u pitanje to šta je za koga jeftino i šta za konkretnu sumu novca gosti imaju na raspolaganju.

Vile i apartmani Zlatibor su zaista brojni. Neki od njih se nalaze nedaleko od centra, neki su malo udaljeni, ali su dostupni i jeftini apartmani Zlatibor, koji i te kako mogu da odgovore na zahteve svih gostiju.

Poznato je da na području ove planine vlada subalpska klima, a da je najhladniji mesec na Zlatiboru januar, kada je oko 2,5 stepeni Celzijusove skale ispod nule zabeležena prosečna temperatura. Što se najtoplijeg meseca tiče, to je avgust i tada je obično prosečna temperatura oko 15 stepeni Celzijusovih.

Procenjeno je da na području planine Zlatibor ima oko 2 000 sunčanih sati u toku godine. Sve to su razlozi zbog kojih mnogi ljudi odlučuju da posete ovu planinu u različitim periodima godine, te da uživaju u svim njenim lepotama. A njih na Zlatiboru svakako ima i više nego dovoljno.

Naravno da su mnogim turistima interesantni i jeftini apartmani Zlatibor, ali i generalno pronalazak odgovarajućeg smeštaja, mada je mnogo interesantnije nastojati da tokom boravka bolje upoznaju zlatnu srpsku planinu. Tim pre što je poznato da je početkom 20 veka – og na Zlatiboru boravio i srpski kralj Petar Prvi Karađorđević, kako bi se oporavio. U to vreme je i izgrađen prvobitni hotel na Zlatiboru, nazvan „ Kraljeva voda “, a taj naziv je gradsko naselje Zlatibor nosilo u periodu od 1893. do 1946. godine, nakon čega dobija naziv Partizanske vode i tako traje sve do 1991. godine, kada konačno dobija današnji naziv.

Šta treba videti na Zlatiboru?

Nije tako jednostavno dati odgovor na pitanje šta treba posetiti na jednoj od najinteresantnijih planina u Srbiji. Naravno da je najbitnije napomenuti da se u ponudi nalaze hoteli i jeftini apartmani Zlatibor, ali mogućnost iznajmljivanja vila, brvnara i generalno privatnog smeštaja, mada je to samo početak priče o Zlatiboru.

Sledeće što bi trebalo svi koji odluče da odmaraju na ovaj srpskoj planini da znaju jeste da se na području Zlatibora nalazi i Sirogojno, jedinstveni muzej na otvorenom, kao i da se u blizini nalazi crkva brvnara u selu Dobroselice, koja je izgrađena još 1821. godine. Ukoliko želite da vidite ikonu Bogorodice Mlekopitatelnice, možete posetiti crkvu brvnaru u zlatiborskom selu Draglica, u kojoj se ova ikona nalazi od 2017. godine. Crkva brvnara postoji i u selu Kućanima, koje se nalazi na južnim padinama Zlatibora, ali i u selu Donja Jablanica, a ta crkva brvnara datira iz 1838. godine.

U Sirogojnu se nalazi crkva posvećena svetim apostolima Petru i Pavlu, koja je izgrađena 1764. godine. Ništa manje nije zanimljiva ni crkva u selu Bijela Rijeka, za koju se veruje da izgrađena još u vreme vladavine dinastije Nemanjića. Manastir Rujno, kao i manastir Dubrava se takođe nalaze na području Zlatibora, ali i manastir Uvac i srpsko selo Gostilje, koje je čuveno po vodopadima.

Pored svega toga, Stopića pećina je vrlo atraktivna i jedna je od najpoznatijih na teritoriji naše zemlje, a nalazi se na području ove srpske planine.

Podrazumeva se da ukoliko vas zanimaju jeftini apartmani Zlatibor i odlučite se da posetite ovu srpsku planinu, neizostavno treba da obiđete i čuveno Zlatiborsko jezero, ali i da probate neki od čuvenih specijaliteta koji se na tradicionalan način pripremaju u mnogim selima na području ove planine.

The post Da li su jeftini apartmani na Zlatiboru zaista toliko jeftini? first appeared on Beautiful Serbia.

Kraljevski dvor je izgrađen u periodu od 1924-1929. godine. Izgrađen je privatnim sredstvima Kralja Aleksandra I, bio je njegov dom, a potom njegovog sina Kralja Petara II. Danas u Kraljevskom dvoru živi Prestolonaslednik Aleksandar II i njegova porodica.
Projektanti ove velike i reprezentativne vile od belog mermera sa Brača, izgrađene u srpsko – vizantijskom stilu su bili arh. Živojin Nikolić i akademik Nikolaj Krasnov. Nedaleko od Kraljevskog dvora nalazi se Kraljevska kapela Svetog apostola Andreja Prvozvanog (koji je zaštitnik i Krsna Slava Kraljevskog Doma), koja je sa dvorom povezana kolonadom kamenih stubova. Kraljevska kapela je napravljena po uzoru na Milutinovu Kraljevu crkvu u Studenici i crkvi manastira Andrijaša na Tresci. Ruski slikari su oslikali unutrašnjost kapele.

Okolinu Dvora krase parkovske terase, bazeni, paviljon i koncertna terasa. Pošto se nalazi na vrhu brda ima veličanstven pogled na Topšider, Avalu i Košutnjačku šumu. Dvorski park kraljevskog dvora zauzima površinu od 27 hektara, dok je park u blizini Belog dvora manji i zauzima 12 hektara površine. Okolina Dvora je uređena prema idejama pejzažnog arhitekte Eduarda Andrea. Osim Dvorova tu se nalaze i razni pomoćni objekti kao kuhinje, garaže, zgrade Dvorske garde i prijavnice, objekat Maršalata Dvora i dr.

Unutrašnjost dvora je raskošno uređena i opremljena. Svečani hol je popločan kamenom a na njegovim zidovima su kopije fresaka iz Dečana i Sopoćana. Zlatni salon, Kraljev kabinet, biblioteka i Velika trpezarija su opremljene u renesansnom stilu, dok je plavi salon uređen u baroknom stilu. Mramorni stubovi nose raskošne drvene tavanice sa bronzanim lusterima. U njima se nalaze predmeti iz kraljevske zbirke, dragocene slike, škrinje…

Na spratu privatne prostorije i apartmani u kojima žive Njihova Visočanstva. Uređene su u raznim stilovima, preovladavaju Luj XVI, ampir i bidermajer. U potkrovlju su smešteni manji gostinski apartmani. U suterenu se nalaze reprezentativne prostorije opremljene u stilu kremaljskog Teremnog dvorca, dok su zidovi i svodovi oslikani motivima iz bajke o žad-ptici i srpskih narodnih pesama. Najveći salon u suterenu, za koji mnogi kažu i da je najlepši se zove Čarobni. U suterenu se nalazila i bioskopska sala i vinoteka.

Beli dvor je zidan od 1934-1937. godine, po želji Njegovog Veličanstva Kralja Aleksandra I. Izgrađen privatnim sredstvima kao rezidencija za njegove sinove. Kralj je je smatrao da će im kad odrastu trebati sopstveni prostor, ali nije mogao da zna da će ga mučko ubistvo (atentat u Marseju) otrgnuti od porodice i da će sudbina njegovih sinova krenuti potpuno drugim tokom. Projektant je bio arhitekta Aleksandar Đorđević.

Prizemlje ovog velelepnog zdanja krasi Svečani hol, kao i niz salona u stilu Luja XV a svemu tome posebnu draž daju venecijanski lusteri. Svečana trpezarija je uređena u stilu Čipendejla, a u blizini je i Dvorska biblioteka koja je imala preko 50 hiljada knjiga.
Prelapim stepeništem se iz svečanog hola stiže na sprat, na kom se nalazi pet velikih apartmana. U potkrovlju je mala pomoćna biblioteka i stanovi za poslugu. U suterenu su smešzene pomoćne prostorije, ostve i pristup u podzemno protivavionsko sklonište.

Vlada Srbije je 2010. godine Dvorski kompleks na Dedinju proglasila kulturnim dobrom, sa svim pokretnim stvarima u njemu koje imaju poseban kulturni i istorijski značaj.

Tekst napisala: Slavica Blagojević

Tweet

Ostavite komentar na Fejsbuku

(Ukoliko želite da ostavite komentar na ovom portalu za to koristite polje na dnu stranice.
Možete da komentarišete na oba mesta)

The post Dedinjski dvorovi (Kraljevski i Beli dvor) first appeared on Beautiful Serbia.

Usred doline jorgovana, ni na nebu ni na zemlji, uzdiže se velika tvrđava, srednjevekovni grad Maglič.

Mnogi vele da mu ime dolazi od silne magle koja se često spusti ispod njegovih temelja. Najzad, i podignut je gore visoko, „nebu pod oblake“.

Inače, grad  (pojam „grad“ u srednjevekovnoj Srbiji je imao sasvim drugačije značenje i odnosio se na utvrđenje) Maglič podignut je na strmoj litici na 150 metara iznad nivoa reke, na jednom od zapadnih ogranaka Stolova. Na krajnje nepristupačnom terenu gde je sa tri strane okružen rekom a, samo za pešake, dostupan je sa zapadne strane. Penjanje na Maglič uvek predstavlja pravu avanturu. Ove vas očekuju uske krivudave staze, strme litice, viseći most…

Gledan odozdo, deluje gotovo nedostižno, kao kamena kraljevska kruna na vrhu velike stene.

Maglič je jedan od oko dve stotine sličnih gradova srednjevekovne Srbije no, po nečem je ipak poseban i izuzetan. Mnogi ga smatraju klasičnim (školskim) primerom srpske srednjevekovne vojne arhitekture. Preživeo je sve nevolje i ratove verovatno zahvaljujući svojoj nepristupačnosti a glavna funkcija mu je bila zaštita puta duž klisure koji spaja dva crkvena sedišta: Žiču i Pećku patrijaršiju kao i cele Raške od neprijateljskih upada sa severa. Ipak, najvažnija funkcija mu je bila direktna kontrola i zaštita manastira Žiče i Studenice koji se nalaze nedaleko odavde. Maglič se inače nalazi na dvadesetom kolometru južno od Kraljeva.

Ko je i kada bio ktitor grada Magliča nije sasvim poznato. Verovatno je nastao još u prvoj polovini 13. veka, ali prvi pisani podaci o njemu potiču iz 1337. godine u spisima arhiepiskopa Danila. Postoji više teorija od kojih su dve najprihvatljivije. Po jednoj, Maglič je podigao Stefan Prvovenčani a po drugoj Maglič je podigla Jerina (Irina), žena despota Đurđa Brankovića, u narodu poznatija kao Prokleta Jerina.

Grad je nepravilnog oblika, prilagođen terenu na kom je izgrađen. Ima sedam kula, visokih oko desetak metara kao i centralnu, donžon kulu koja je dva puta viša od ostalih i koja se nalazi na najvišoj tački tvrđave. “Donžon” kula je inače karakteristika svih srednjevekovnih gradova i imala je funkciju osmatračnice.

Ukupna površina unutrašnjosti iznosi oko 2000 kvadratnih metara. Grad je, uslovno rečeno, pregrađen tako da ima dva dvorišta: istočno i zapadno a unutar kojih se nalaze ostaci građevina: crkve svetog Đorđa, patrona i zaštitnika grada kao i velike palate za koju jedni smatraju da je u pitanju dvor gospodara grada a drugi da je to bila arhiepiskopska palata.

Kako god bilo, Maglič je zasigurno jedan od najveličanstvenijih srpskih srednjevekovnih gradova i jedan od retkih sačuvanih mada se to na prvi pogled nikako nebi moglo reći obzirom na nivo zapuštenosti i stadijum nebrige u kome se trenutno nalazi. Zasigurno, neophodno ga je obnoviti i revitalizovati u svrhu očuvanja kulturne baštine i razvoja turizma obzirom da je zaista ogoman potencijal i potpuno samostalna i održiva turistička vrednost.

Tekst: Miroslav Bronzić
Foto: Arhiva BeautifulSerbia/Facebook

Postavi na Fejs

Tweet

The post Srednjevekovni grad Magilč i dolina jorgovana first appeared on Beautiful Serbia.

Kula, kako god da joj je ime, pozicionirana je na vrhu brda Gardoša u okviru negdašnje Zemunske tvrđave do koje se dolazi čudnim spletom slikovitih, uskih, krivudavih i srmih ulica ili stepenica drevnog Zemuna. Srednjevekovni ambijent Gardoša pojačava i originalna gradska arhitektura, kaldrme te istrošene i iskrivljene stepenice od opeke…

Pogled na Zemun sa Beogradske tvrđave

Teško je napisati išta o „gradu od zemlje“ – Zemunu a ne spomenuti „grad od belog kamena“ – Beograd sa kojim se vekovima rivali i bratimi. Tako i ove tvrđave, Gardoška i Kalemegdanska, gledaju jedna u drugu i prkose. Jedina zemunska kula kao da se pravi važna pred onim mnogim beogradskim koje joj po lepoti, sve zajedno nisu ni do struka a Beogradske stamene zidine i bastioni kao da se šepure pred zemunskim ruinama i razvalinama… Tako je bilo oduvek. Nisu mogli jedan bez drugoga a ni zajedno. Toliko različiti da im čak ni Dunav nije isti.

Pogled na beogradsku tvrđavu i grad sa Zemunske kule

Legenda kazuje da je u kuli svoj život skončao slavni mađarski junak i borac protiv Turaka Janoš Hunjadi, u našem narodu poznatiji kao naš junak Sibinjanin Janko, te je u njegovu čast kula ponela njegovo ime. Istorija, međutim, pobija legendu i kazuje kako je Hunjadi uistinu skončao baš na tom mestu, unutar ondašnje Zemunske tvrđave ali čak 440 godina pre izgradnje kule.

Ime „Milenijumska kula“ je, sudeći po logici, najispravnije. Kulu su evidentno podigli mađari (gradnja јe završena 5. avgusta 1896. godine) kao simbol svog hiljadugodišnjeg boravka u Panoniji.

Neki izvori navode da je povodom ovog značajnog jubileja podignuto čak 5 identičnih građevina. Po jedna na svakoj krajnjoj granici ugarskog carstva:  severnoj, zapadnoj, istočnoj i južnoj (u Zemunu), te jednom centralnom kulom u Pešti. Pored Zemunske, navodno je u životu još samo ona Peštanska koju, uzgred, nisam uspeo da pronađem pretražujući znamenitosti današnje Budimpešte. Drugi izvori spominju sedam izgrađenih spomenika (dakle, ne nužno identičnih) u čast hiljadugodišnjeg jubileja, kojekude po današnjoj Mađarskoj, Slovačkoj, Ukrajini, Rumuniji i Srbiji. Bilo kako bilo, priče se donekle poklapaju, bar kada je „naša“ kula u pitanju.

Kulu su projektovale mađarske arhitekte, kombinujući različite umetničke stilove među kojima neznatno dominira romanički, kako bi naglasile tradiciju i dužinu trajanja ugarske kraljevine. Kula je građena od kamena i opeke a visina joj doseže 36 metara. Na vrhu kupastog krova nekada se nalazio orao čiji je raspon krila bio četiri metra.

Godine 1919. su popravljana oštećenja nastala za vreme Prvog svetskog rata, kada su je austrougarski vojnici koristili kao mitraljesko gnezdo. Kula je potom imala periode u kojima je služila kao umetnički atelje, ali i kada je bila potpuno ruinirana. Danas je restaurirana i služi kao umetnička galerija i vidikovac sa koga se pruža jedan od najlepših pogleda na Dunav, Zemun i Beograd.

Sama kula je neizostavan i dominantan element zemunske siluete a najlepši pogled na nu je upravo sa Dunava kao i sa susedne, Beogradske tvrđave.

Tekst i fotografije: Miroslav Bronzić

The post Kula na Gardošu first appeared on Beautiful Serbia.

Dvorac „Fantast“ se nalazi na oko 14 km od Bečeja na putu za Bačku Topolu, u centralnom delu Vojvodine. Od Novog Sada udaljen je 60 km, a od Beograda 135 km. Čitav kompleks prostire se na oko 65 ha i obuhvata dvorac, mali kaštel, kapelu Svetog Đorđa, ergelu trkačkih konja i park. Dvorac je izgrađen u periodu od 1919. do 1923. godine i predstavlja mešavinu različitih stilova. Sam toranj i četiri ugaone kule su u stilu neogotike, dok su oba ulaza urađena u stilu neoklasicizma. Dvorac je ograđen niskim zidom sa dvema monumentalnim kapijama od kovanog gvožđa. Početkom 80-tih godina prošlog veka adaptiran je i pretvoren u hotel „Fantast“. Ime hotelu je dato po čuvenom pastuvu trkaču, koji je i sahranjen na imanju Bogdana Dunđerskog.

Dvorac porodice Dunđerski u Čelarevu čini nekoliko objekata smeštenih u prostranom parku, organizovanom po principu engleskih vrtova, na vlastelinskom posedu nastalom u drugoj polovini 18. veka. Manji dvorac sagradio je Marfi Lipot na prelazu iz 18. u 19. vek. i u njemu je živeo plemić Nikola Bezeredi sa svojom porodicom. Bezerdi se odlučio na gradnju Velikog dvorca, koji je po planovima nepoznatog bečkog arhitekte sagrađen između 1834. i 1837. Iako je sama zgrada proglašena dvorcem, ona je služila isključivo kao letnjikovac Nikoli Bezerediju koji je posedovao kuće u Beču i Budimpešti.
Oba klasicistička dvorca u Kulpinu, smeštena u parkovskom okruženju, sagrađena su za plemićku porodicu Stratimirović. Manji dvorac je izgrađen krajem 18. veka, a veći je izgrađen polovinom 19. veka. Jedno kratko vreme, imanje je od Stratimirovića, otkupio Matej Semzo od Kamjonike, ali je 1889. imanje prodao Lazaru Dunđerskom. U velikom dvorcu se danas nalazi Poljoprivredni muzej, a mali je pretvoren u mesnu kancelariju i kancelarije kulpinskih udruženja građana.

Nekadašnji lovački zamak Kaštel erdeljanskog grofa Lukača Lazara, koji se nalazi u Ečkoj na teritoriji opštine Zrenjanin, pretvoren je u hotel dvor koji je danas privlačna turistička atrakcija. Dvorac je zapravo ogromna jednospratna kuća crvenkaste boje, podignuta 1820. godine. Okružen je prostranim parkom i starinskim tornjem za vodu koji izgleda kao tvrđavica. U parku se nalazi nekoliko spomenika, kao i dugačka ruševna građevina koja je nekada služila kao štala. Neposredno pored dvorca se nalazi i katolička crkva sagrađena 1864. godine. Slike na zidovima crkve prikazuju Hristove muke, i delo su Jozefa Gijgnera. Tri velike ikone: Krštenje Hristovo, Sv. Elizabeta i Judita dela su poznatog holandskog slikara Van der Vennea.

Tekst: Aleksandar Devetak

Tweet

Ostavite komentar na Fejsbuku

(Ukoliko želite da ostavite komentar na ovom portalu za to koristite polje na dnu stranice.
Možete da komentarišete na oba mesta)

The post Dvorci Vojvodine first appeared on Beautiful Serbia.

Građene su uglavnom pre i za vreme II srpskog ustanka kada je važilo tursko pravilo kako se crkve ne smeju graditi ni od kog drugog građevinskog materijala osim od drveta (kako bi bile kratkog veka i lako zapaljive). Isto tako, Turci su dozvoljavali da se crkva sagradi u selu osim ako se može sagraditi za jednu noć. Stoga, u tajnosti su se, po kućnim radionicama izrađivali elementi od kojih bi se za jednu noć sastavila crkva. Na Tursko pitanje „otkud ovde crkva?“ Srbi su odgovarali da je noćas ili onomad doletela s neba što je sujevernim Turcima bio dovoljan razlog da je ne diraju i ne ruše. Isto tako, pred naletima besnih Turaka crkve su rastavljane i sklanjane na sigurno dok ne prođe harač i zulum da bi potom bile ponovno sastavljane na istom ili drugom mestu. Ove crkve su se uglavnom nalazile daleko od važnih drumova i očiju Turaka.

Po drugoj teoriji, a moguće je objediniti obe teorije, Srbija, naročito Šumadija, bila je bogata drvetom koji je, shodno tome, bio i glavni građevinski materiijal. Naročito je na ceni bio Hrast čiji kvalitet i životni vek i dan danas ima svoje mesto u narodnom graditeljstvu.

Od 120 crkava brvnara u Srbiji preostalo ih je svega četrdesetak a neke od nih se nalaze u ne baš zavidnom stanju i vape za obnovom i restauracijom.
Međutim, ovakve crkve nisu jedinstvene i karakteristične samo za Srbiju. Ggrađene su svuda gde je drvo bilo važan građevinski materijal. Osim u Republici Srpskoj, ima ih u Slovačkoj, Rumuniji, Rusiji, Poljskoj kao i u Skandinaviji.

Tekst: Miroslav Bronzić

Tweet

Ostavite komentar na Fejsbuku

(Ukoliko želite da ostavite komentar na ovom portalu za to koristite polje na dnu stranice.
Možete da komentarišete na oba mesta)

The post Crkve brvnare first appeared on Beautiful Serbia.